Plots sta ik stil. De auto rijdt met 70 km per uur door, maar de aardappelruggen links van mij verliezen hun contouren. De horizon met aan het eind het IJsselmeer lost op. Terwijl iemand al adem uitblazend en inzuigend op een mondharmonica mij hypnotiseert, rij ik een nieuwe wereld in.
Ik hoor een uitnodiging naar avontuur, vrijheid en vernieuwing. Ik draai het volume van de radio op. Het geluid is niet optimaal. Ik versta de tekst niet goed, maar weet, dit móet ik horen. Ik buig voorover naar de box. Mijn hoofd op het stuur en ik hoor ‘Show a little faith, there’s magic in the night.’

Een warme wat hese stem vertelt mij: ‘You ain’t a beauty but, hey, you’re alright.’
Ik schiet in de lach. Mijn ronde vormen wil ik wel iets minder rond, maar hé, ik voel mij ‘mij’ en dat is schoonheid!

Thuis zoek ik het nummer op. Het blijkt gezongen te zijn door de man van wie ik midden jaren tachtig, voor de eerste en enige keer in mijn leven, een poster uit een Hitkrant scheurde. Zelf kocht ik deze niet, maar met de muziekvereniging waar ik lid van was, haalden we oud papier op. De container, voortgetrokken door een trekker zat vol en wij reden midden door Hardenberg op weg naar de gedempte haven. Ik zat bovenop de dozen en mijn lange blonde haar wapperde om mij heen. Een Hitkrant bladerde open en mijn omgeving verdween. Ik zag een lachende kop mij aankijken. Geen gelikt boyband jongetje, maar een stoere man met wild gekruld haar en een mouwloos spijkerjack. Hij keek zwoel, misschien zelfs een beetje verlegen en had gewoon een lief gezicht. In mijn beleving hebben mannen alleen in de jaren tachtig zo gekeken. Alsof ze toen zelf ook nog de wereld aan het ontdekken waren.
Of spiegelde ik mijzelf.

Ik beluister het nummer nogmaals. Het is geen liefdesliedje. Of misschien wel, maar dan liefde voor het leven. Met Mary kan ik mij niet vereenzelvigen. Ik lig niet onder de dekens mijn pijn te bestuderen of mijn tijd te verspillen met zinloos bidden.
Nee, kom! Stap in. We gaan een rijker leven omarmen! De wereld zit vol losers, maar wij breken uit om te winnen! Op weg naar een zinvol leven. Met de mondharmonicamuziek in onze oren, rijden we stralend over de Thunder Road!
De horizon, zien tot dat wat je kan zien, is geen grens.
Het is een uitnodiging!