Category Archives: 01. Dagboek 2022

Nieuwe wereld

Nieuwe wereld

‘Je moet je hand zo doen mama en dan die andere hand er plat achter.’
‘Ja, ik zie het!
Dat is een narcis!’
De ene hand is als je hem bol maakt met al je vingers naar voren de trompet en de andere hand die je dan gespreid met de binnenkant tegen de rug van je hand plaats zijn de gele blaadjes achter de trompet.
Eva Luna heeft gebarentaal op school geleerd en nu ik haar naar de gym breng, beeldt ze in de auto allemaal lente-woorden uit.

De lentezon zet haar gebaren kracht bij. We worden blij als ik de gebaren goed raad en we worden blij van al het vrolijke geel dat we zien als we ons dorp uitrijden. Bermen vol narcissen. De trompetten diep donker geel en de puntige bladeren daarachter iets lichter van kleur. Toen ze nog een kleuter was maakte ik haar wijs dat de bloemen er speciaal voor haar stonden. Een bijdrage aan haar verjaardagsfeest eind deze maand. Zou ik hiermee een narcist kweken?

In de Griekse mythologie staat de narcis gelijk aan blinde liefde voor de eigen persoon. Een symbool voor zelfzucht en ijdelheid. In onze samenleving lijken ambities soms ook door te slaan naar te individueel jezelf verrijken, naar teveel hoogmoed.
Eva Luna ontkracht mijn korte gedachte. ‘Dit zou fijn zijn voor jou mama. Als je moe bent en niet tegen veel geluid kan, kan ik het gewoon uitbeelden.’

Het geel van de bloem straalt in haar door. De kleur met het meeste licht; de zon en nieuw leven. Een kleur die ik als grafisch vormgever in een logo gebruik om het product positiviteit, plezier en energie te laten uitstralen. Met geel kan je opgewekt en zelfverzekerd in het leven staan.

Het gebaar voor lente laat Eva Luna mij ook zien. Ik wil het gelijk leren en nadoen. Wat een kracht spat er van af. De vingertoppen van een hand tegen elkaar en omhoogwijzend. Daarom heen vouw je de ander hand. En vervolgens laat je de vingertoppen met kracht stuwend naar boven uitkomen. Je hand opent zich in de nieuwe lucht.

Geel staat ook voor creativiteit en fantasie. Je bent hier op aarde niet gekomen om te reageren, maar om te creëren. Nu ik naast mij kijk zie ik mijn bijdrage aan de wereld en zie ik nog beter hoe belangrijk de liefde is. Wat zal ik deze bloembol goed verzorgen. En wat zal zij met al haar creativiteit en energie die in haar zit de wereld mooi kleuren.
Zíj is de nieuwe wereld.

Schitteren

Schitteren

Ik vond het mooi om vandaag 7 januari stelling in te nemen tegen de buitenproportionele overheidsmaatregelen en de wijze waarop onze vrijheid beperkt wordt, maar dat ik mij manifesteerde in Emmeloord ging niet zonder slag of stoot. Hieronder mijn verhaal:

Ik was bang.
Ik vond het eng.
Afgelopen zondag tijdens de demonstratie in Amsterdam, toen ik tegenover de ME stond was het mínder eng. Dat was spannend en heel heftig, maar toen leefde ik. Toen stond alles in mij aan. Toen was er niemand die mij tegen had kunnen houden en dat is ook niemand gelukt.
Voor mij werd met knuppels tegen lijven geslagen. Plots was ik zelf de eerste rij. De ME linies weken uiteen. Met een paar mensen stapten we tussen ze door. Op filmpjes zag ik later hoe 3 meter achter ons de knuppels weer neerdaalden op de mensen.

Maar nu komt er een manifestatie in Emmeloord. Ik werd stil. Mijn zicht verminderde en in mij ging het slapen. Ik sloot mij af. Ik vond het te eng.
Ik toonde mij betrokken door een affiche te ontwerpen en een tekst. Een uitnodiging voor anderen om naar de mars te komen. Zelf had ik het druk deze vrijdag en dat kwam mij ook wel goed uit.

Met een bord omhoog lopen tijdens een mars in Den Haag en Amsterdam is peanuts, zelfs op tv verschijnen of foto’s van mijzelf op social media te zien rondgaan is te doen, maar wandelen in mijn eigen woonomgeving; dat voelt bedreigend.
Soms dacht ik ‘tuurlijk ga ik’ en voelde ik mij strijdbaar. Een uur daarna had ik tig redenen om niet te gaan.

Ik vond het moeilijk om er over na te denken. Ik kwam slecht bij mijzelf. Ik wilde het ook niet. Angst remt gigantisch kwam ik achter. In de flard als ik soms wel voelde, voelde ik mij een lafaard. Dat woord ontlokte boosheid tegen mijzelf en daarmee kwam er ook kracht vrij. Ik kon mijzelf eindelijk vragen stellen: ‘Wat is het ergste dat kan gebeuren tijdens de mars door Emmeloord’. Bekenden tegenkomen die anders denken over de huidige maatregelen en misschien tegen anderen negatief over mij gaan praten?’ Het maakte mij een tijdje misselijk, maar hé ik geloof in mijn waarheid en daarna kon ik het wel uitschreeuwen: ‘Mijn leven is van mij!’

Vanaf dat ik op De Deel uit mijn auto stapte was het overweldigend. Wat veel mensen waren er. Wat een lieve gezichten. Wat ontspannen waren ze. Ik werd hartelijk begroet en daar gingen we, op weg door de Lange Nering. Ik sprak nieuwe groepsgenoten en iedereen was zo aardig. Wat begaf ik mij tussen bijzondere mensen. Sommigen liepen winkels binnen om de eigenaar een roos aan te bieden en ze kracht toe te wensen. Ik hoorde dat een eigenaar geëmotioneerd was geworden en ik zag hetzelfde in de ogen van hen die het mij vertelden.

Ik was bang en ik weet en voel dat er heel veel mensen bang zijn om heel veel dingen, maar toen ik vanmiddag liep tussen 70 fantastische mensen in, was er geen angst. Ik heb gevoeld en gezien dat we verbinding maakten met anderen op straat. Ik kon de gouden verbindingsdraden bijna zien schitteren.
Het licht gaat het winnen van de angst!