Bewust

Bewust

Vanaf de achterbank hoor ik non-stop geklets, zoals alleen vrouwen dat kunnen. Als je de pech hebt dat je adem moet halen, neemt de ander snel het gesprek over. Naast mij een vrouw die met haar hele lijf mee zit te zingen met de net te hard aanstaande cd van Kinderen voor Kinderen. En ik, achter het stuur. De blijdschap in mij voelend van deze 3 lieve 6-jarige meiden. We gaan een dagje uit naar Avontura.

Gelijk na bijna elk avondeten zoeken de 2 vriendinnen elkaar op. Bij mooi weer schuimen ze de straten af en anders vliegen ze een der huizen binnen. Ze nemen vrolijkheid mee. Nadat we met z’n drieën een spelletje hebben gespeeld, hoor ik ze boven giechelen en schateren. Tegen half 8 roffelt er eentje de trap af. ‘Ik moest van mama om 7 uur thuis zijn.’ ‘Ja, ga maar mee je vriendin wegbrengen naar de straat achter ons, maar nu beiden rap jas en schoenen aan! Intussen app ik je mama.’ Later die avond krijg ik een berichtje terug: ‘Alinda was de tijd vergeten mama…’

Het is ochtend. Ik sta aan het aanrecht en vul haar broodtrommel en drinkbekers. De merels vliegen af en aan voor het raam. Vlogen ze een tijd geleden met takjes, inmiddels hebben ze hun snavel vol wormen. ’s Morgens in mijn bed met mijn slaapkamerraam open hoor ik de kleintjes al roepen om de zorg van hun ouders. Zou die moeder merel ook denken ‘laat mij eens een keer ongestoord van mij afschijten’ of ‘laat mij eens wakker worden in mijn eigen tempo?’ Zou ze zorgzaam de nog aan elkaar geplakte veertjes schikken. Een slaapliedje voor ze fluiten? Is ze al bezig met het aanleren van de eerste vliegoefeningen? Haar kroost wordt nog sneller groot en zal nog eerder uitvliegen.

De cliché opmerking: ‘Geniet er maar van. Voor je het weet, zijn ze groot’, lijkt te kloppen. Een goed bedoelde opmerking die mij soms kortaf in de oren klinkt. Een beetje toegebeten, alsof men met boosheid zit over dat men zelf niet goed heeft opgelet destijds. Alsof dat groot worden plotseling is gebeurd, zo uit het niets. Alsof het ze is overkomen, zonder dat ze genoeg genoten hebben van hun jonge kinderen.
Ik moet ook opletten dat ik niet teveel achter mijn laptop zit te werken. Dat ik het maar voor lief neem, dat er een heel mooi meisje in mijn kamer zit te spelen, maar gelukkig, wat beleef ik veel samen met haar en door haar!

Zes jaar is ze alweer. Ik ben blij met mijn dagboeken en fotoboeken vol verhalen over ons samen. Nog meer kans dat onze herinneringen levend blijven en we de afgelopen zes jaar zo lang kunnen laten duren als we maar willen.
Extra bewust leg ik haar deze avond in bed. Eigenlijk gebeurt er niets anders dan andere avonden. We liggen naast elkaar in haar bed. Bespreken wat het meest grappige of verdrietige van de dag was en knuffelen elkaar.
Ik ben mij bewust, dat ik het mooiste meisje van de wereld mag zien opgroeien.

Zon

Zon

‘Wat veel narcissen, mama!’ Rijen dik staan ze bij elke ingang van het dorp. ‘Speciaal voor jou lieverd. Ze versieren het dorp omdat jij morgen jarig bent.’ Met een verrast koppie kijkt ze mij aan en dan verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Ze weet dat het niet zo is, maar we kunnen wel net doen alsof.

Ze ligt in bed. Liggend op haar rug. Ze heeft een leesboek in haar handen. Zacht hakkelend hoor ik haar letters lezen en samenvoegen tot woorden. Op het dekbed tegen haar aan gerold ligt Nova, haar kleine kitten. Ik zit op de grond. Mijn rug tegen de kast en bekijk mijn meisjes. Eva Luna en Nova, maan en ster, mijn eigen nachtelijke hemel zo dichtbij.

Nachtelijke wegwijzers in een vorig tijdperk. Nu heb je heel andere navigatie. Ik ben er wars van en volgde afgelopen week de paddenstoelen van de ANWB in Drenthe. Ik toerde tussen weilanden met de eerste lammeren en erven vol bloeiende magnolia’s door. Ik was op weg naar het verjaardagscadeau, de kitten. Ik betrapte mij erop dat ik een soort van zwangerschapsspanning voelde. Gek misschien en blijkbaar heb ik mijn meisje besmet, want zij heeft inmiddels al juichend geroepen: ‘Nu ben ik grote zus!’

Lieve Eva Luna. Je bent speciaal, dus dat van die narcissen had best waar kunnen zijn. En ja, ik ben je moeder en zal je altijd speciaal vinden, maar geloof me, jij bent speciaal. Je ogen zijn gevuld met het mooiste blauw. Je hand die de mijne zo vanzelfsprekend vastpakt, zo zacht en warm. Je wil, zo sterk. Je hart zo groot.
Je raakt mij in alles. Met jou soms bijna doorschijnende huid kom je zo in mij. Soms is het alsof jij en mijn ‘innerlijk kind’ met elkaar verweven zijn. Wie van ons voelt nu wat? En is wat jij zegt, nu wat ik denk? Ben jij misschien toch nog een wegwijzer van deze tijd?

Toen ik kind was, heb ik belangrijke levensvoorwaarden gemist. Als volwassene geef ik nu, net zoals velen, reacties vanuit wat ik mijzelf heb aangeleerd aan overlevingstechnieken. Ik heb mooie vormen ontwikkeld, maar ze zijn ontstaan vanuit de oorzaak pijn. Soms sluimert die pijn nog rond.
Door jou Eva Luna, te zien en jou zo graag al het goede te willen geven, kwam ik uit bij mijzelf. Als ik nu mijzelf eens zie als kind, net zoals ik jou nu zie. Mijn innerlijk kind zien met haar pijn en er voor haar zijn.
Ik ben moe en het is eng, het voelen van de eenzaamheid, maar het ‘gezien worden’ is ook zo troostend. Ik zal verder groeien vanuit veiligheid. Ik kan groeien als volwassene en als de zon helend werken.

Bedankt mijn net zes-jarige meisje, dat je mij de weg hebt gewezen.

Cadeau

Cadeau

800 euro is de vraagrijs, maar omdat deze een knik in de staart heeft slechts 350 euro. Ik zoek een kitten voor mijn bijna jarige dochter. Ik begeef me in een compleet nieuwe poezenwereld en val van de ene verbazing in de andere. 

Tussen de raskatten door, zie ik soms een glimp van een gewoon poesje. Ik reageer. Ik weet dat ik niet de enige geïnteresseerde ben. Binnen een half uur is de advertentie 247 keer bekeken en 26 keer bewaard. Ik heb reeds gebeld maar kreeg de melding dat de telefoon tijdelijk buiten gebruik is. Misschien werd de eigenaar al door een ander gebeld en is Tijger al weg. Ik voel me paniekerig. Ik ben ook zo belachelijk vrij om nu al verliefd naar dat fotootje te staren. Had ik toch gelijk moeten bellen in plaats van eerst te mailen? Maar ik ben niet zo’n beller. Ik weet niet of dat komt doordat we thuis pas telefoon kregen toen ik in de 2e klas van de havo zat, maar ik kan nog altijd een rood hoofd krijgen als ik bel.

Mijn lieve meisje wordt eind deze maand 6 jaar. Op haar verlanglijstje staan schoenen met wieltjes én lampjes, een space scooter, een vliegreis naar een warm land en al het speelgoed dat vertoont wordt tussen de kinderfilmpjes door op Telekids. Maar ik weet ook, een poes staat al op haar lijstje sinds ze kan praten.

Maar waar vind ik een betaalbare huis- tuin- en keukenpoes. De enkeling die ik tegenkom op Marktplaats doet al gauw tegen de 200 euro. Wat zijn ze zeldzaam ineens. Winterstop qua seksleven? Zelfs de opvanghuizen kunnen mij geen kitten of jonge poes leveren. Of ik even de complete vragenlijst wil invullen om te zien of ik wel een goede match vorm en om teleurstelling te voorkomen, er hebben al vele mensen gereageerd op Lotje mevrouw.

Ik begeef mij maar weer op Marktplaats en baan mij een weg door de meest verschrikkelijke krabpalen, onbeslapen designmanden en hangmatten voor aan de verwarming. Dit alles soms heerlijk voorzien van de tekst ‘Mijn poes bleef liever op bed liggen.’ Ik zie uitlaatriempjes. Stikzielig voor een poes lijkt mij, maar ik weet zeker dat ik mijn meisje er een super plezier mee zou doen.

De zorg en verantwoording die om de hoek komt kijken bij het aanschaffen van een huisdier, daar doe ik het niet voor lief meisje van mij. Dat is bij jou al boventallig aanwezig. Ik wil je alleen zo graag iets geven waarbij je je altijd op je gemak voelt. Waar je je geheimen tegen kan vertellen. Waar je je verdriet, angst, boosheid, blijdschap en vooral heel veel knuffels mee kan delen. Knuffels om je te troosten. Bevestiging te ontvangen dat je er mag zijn. Dat je waardevol bent. Ik zie je wel meisje. Ik voel je kwetsbaarheid.
Lieverd, ik zal je voor altijd omarmen en ja je krijgt je schoenen met wieltjes, over de lampjes twijfel ik nog, maar bovenal geef ik je het liefst cadeau; zelfvertrouwen.

Levensloop

Levensloop

‘Mm wat ruikt het lekker’, zegt hij liefjes.Yes! Ik heb mijn ideale schoonschoon gevonden! Hij mag mee-eten en ik had enkel nog maar het water in de pan voor de te koken tagliatelle. Ja, dan kom je met zo’n opmerking wel met stip op nummer 1 binnen.

Beetje vroeg om over de relatie van mijn dochter na te denken? Nee hoor. Ik kom er namelijk achter dat het allemaal heel snel gaat. Leerde ik met het woordje boom mijn eerste letter lezen in klas 1 (groep 3), zij leest en schrijft, zittend in groep 2 inmiddels al vele woordjes. Had ik vroeger als kind niet zoveel weerwoord, zij kletst mij nu onder de tafel als ik even niet oplet en bij de turnles krijgt ze al meer voor elkaar dan dat mij ooit gelukt is.
Nee, die meid weet de vaart er wel in te houden. Er zijn zelfs al twee wiebeltanden.

Zaterdag, als heel de straat nog slaapt, rijden wij stilletjes het dorp uit. De Urkerweg enkel verlicht door de sterren. Alsof we op vakantie gaan. Zo’n lekker spannend gevoel. Lang voor de vroege wekker, wakker worden.
Dit was het gevoel toen we een paar maanden geleden voor het eerst de zwemles van 8 tot 9 uur volgden. Inmiddels is dit spannende gevoel wel weg. Misschien bij moeders nog iets van spanning, maar dan zeker niet als positief uit te leggen. Zes dagen in de week de wekker op 7 uur en dat al maanden lang. Maar ze wordt groot en zal ooit haar zwemdiploma wel halen. Ze zal nog leren veters strikken. En wie weet dit jaar ook nog gitaar of keyboard leren bespelen.

Ik heb een mooie opbergkist laten maken. Hij is beschilderd met details van je geboortekaartje. Ik leg het doosje met felicitatiekaarten van de zwangerschap en geboorte daarin. Ik leg het groene boekje van het consultatiebureau daarbij. De ordner met knutsels gemaakt in 4 jaar kinderopvang. Eerste slofjes en babymutsje. Dagboeken en al een stapel fotoboeken.
En het is zo raar. Ik weet dat je klein bent geweest. Zo klein dat je zelfs in mijn buik paste. Ik weet dat je in de kinderstoel zat en lachend op het potje, maar nu ik de foto’s zie, voel ik het ook zo weer. Mijn armen maken als vanzelf het wiegende gebaar, gevouwen voor mijn borst. Ik houd je vast met heel mijn wezen, heel mijn zijn. Je wordt groot. Jij bent groots. Tranen om zoveel grootsheid. Woorden niet toereikend.

Ik hoor je roepen onderaan de trap. ‘Mama, mag ik een appel?’ Ja hoor, probeer jij je wiebeltand er maar uit te happen. Ik weet dat je verder moet.

Mijn dorp

Mijn dorp

Ik wil de donkerte instappen. De laatste gasten in het café achterlaten. Ik word staande gehouden. ‘Hier, wacht.’ Hij trekt een paar van zijn toen nog rossig gekrulde haren uit zijn hoofd. ‘Leg die straks maar op het kussen van je vriend.’ Het is 20 jaar geleden. Ik ga uit in Tollebeek. Mijn toenmalige vriend was aan het stappen op het oude land en bleef daar de nacht. Een rare Urker stopt mij lachend wat haren in de hand.

Ik vertoef weer in De Goede Aanloop. De Urker, nu inmiddels met grijze haren, zit op het podium op dé stoel. Hij is Tollebeker van het jaar en ik ben trots op hem. Net zoals dat ik trots ben op de dorpsvoorzitter die hem de oorkonde overhandigt en net zoals dat ik trots ben op de eigenaar van het café-restaurant die samen met zijn vrouw bij de deur staat. Ik ben trots op de oudste bewoonster die wordt gehuldigd en trots op de vader van het 4 dagen oude baby’tje die het speciale lepeltje in ontvangst mag nemen. Trots op alle kampioenen van afgelopen jaar. De helft van de zaal staat inmiddels op het podium; autocrosser, voetbalhelden, zwemmers, stepteam, turnsters en meer. Alle namen worden genoemd en er wordt voor iedereen geklapt.
Zelfs het officiële gedeelte van een nieuwjaarsreceptie is in een dorp als Tollebeek een feest.

De Urker-Tollebeker vertelt; hij kwam naast Jan Hermsen senior te wonen en dan gaat het inburgeren snel. Voordat ik, zoals velen, ook voor Hermsen en zijn dorp mocht werken en zodoende het ook míjn dorp mocht noemen, kruiste Martha Jelies 22 jaar geleden mijn pad. Daar stond ik als anoniem blondje, sinds kort bij Tollebekers ook bekend onder de naam Kees, bier te tappen in Martha’s heiligdom; de voetbalkantine. Tel daar 10 jaar reporter voor de dorpswebsite bij en mijn kennismaking met Tollebeek vorderde snel.

Tollebeek gevormd door haar vele diverse activiteiten en evenzovele mooie bewoners. Voorbeelden daarvan te over. Vorige week las ik nog een stukje in mijn dagboek uit 1995. Het ging een tijdje niet zo lekker met mij. In de dorpswinkel legt Teus een arm om mij heen en vraagt hoe het gaat. Ik was nog niet zo’n prater. ‘Komt wel weer goed met je meid’ is zijn reactie op mijn stilte en hij geeft mij een bemoedigend schouderklopje. Bij de kassa aangekomen zegt Bert: ‘Zal ik nu eens niet vragen hoe het met je gaat?’ Beide mannen zijn engelen en met een warm gevoel verlaat ik de winkel.
Vanavond was het ook weer mooi, maar ik zal naar huis. Mijn oppasmeisje, de kleindochter van brugwachter Pit aflossen.

Ik loop het café uit. Wat een kracht schuilt er in het samen doen! Wat een trots kan je dan voelen. Ik ben ook zo oprecht blij als ik de lichtjesboom op de rotonde zie staan als ik het dorp in kom rijden. Het is als de lamp bij de voordeur. Ik kom thuis.

Goed

Goed

Het is gelukt! Het is 6 december. En nu uitstappen. Aan het werk.
Ik zit in mijn auto. Sta geparkeerd op de parkeerplaats voor mijn werk. Achter mij het bedrijfspand. Voor mij de geploegde akker met vorst op de voren. Even zit ik helemaal stil en bewonder. Ik zie een parelmoerig kleurige lucht en een zon die rozerood is. Het onderste stuk nog net verstopt achter de aardbol. Op de voorgrond raast het verkeer over de A6. Wat een drukte is het weer. Moeten we weer allemaal mee in de tredmolen’, denk ik geïrriteerd.
Ik corrigeer mijzelf. Ik ben moe. Slaap te weinig, ren soms te hard, maar ik vind mijn werk leuk en verdien er mijn huur mee. En zoals ik al schreef; het is gelukt!

Mijn meisje heeft een super Sinterklaastijd gehad. Een dikke vijf jaar oud en daarmee op haar best voor dit feest. Wat een enthousiasme. Puur. Vol leven. Spanning en plezier net in balans. Tekeningen maken. Schoen zetten. Pepernoten bakken. Het Sinterklaasjournaal volgen. Liedjes zingen. Verkleden als Sint of Piet. Pietengym op school en zo trots zijn dat mama daarbij hielp. Schoentjes knutselen van een vouwblaadje met 16 vierkantjes en dan al die ontmoetingen met Sinterklaas. Hij kwam weer groots met de boot aan in ons dorp en vierde feest in de gymzaal met heel veel Pieten. Samen met mama naar het grote Sinterklaasfeest in de Jaarbeurs met alle bekende Pieten van tv en bekende kindartiesten. Sint bij de buurtvereniging, Sint met ons gezin en gisteren de afsluiter op school.

Ze is zo blij met haar cadeaus, waaronder de cd van Kinderen voor Kinderen. Ze weet nu zelfs het antwoord op de vraag in het vriendenboekje ‘Wat wil je later worden’. ‘Meisje van Kinderen voor Kinderen mama!’ Totdat ik het dekbed ’s avonds over haar heen leg, zingt en springt zij op het nummer Hupsakee!
Ik wil nog weleens zingen ‘Op een onbewoond ei-ei-eiland, daar zou ik willen zijn’. Niets hoeven en liggend in mijn blote billen melk uit een kokosnoot drinken lijkt mij wel wat. De afgelopen weken zijn de invulvakjes van de agenda te klein. Alles is leuk. Ik ben nu alleen achter adem.
Maar wat een geluk. Als ik dan zoals vanmorgen een paar tellen stil zit, voel ik ondanks vermoeidheid ook zo’n blijdschap. Het is gelukt!

Je kan altijd nog langere verlanglijstjes maken, zogeheten bucketlist gaan aanleggen, maar wat is het al mooi. Een lieve gezonde dochter, lieve knappe vriend, prettig huis, werk dat ik leuk vind, sociaal leven met warme contacten, ontzettend mooie reizen gemaakt, mooiste muziek live gehoord. Straks nog Kerstdagen met fijn familiebezoek. O en afgelopen dagen gereden in een Dodge Ram, tickets voor een Volbeat concert voor over een jaar alweer gekocht en bericht gezien dat Lohues weer in het theater komt te staan. Ja het mag wel zo.
Lieverd, ga maar even slapen. Rust maar uit. Het is goed.

Verdraagzaam

Verdraagzaam

Het regent regenbogen. Wat zie ik er veel deze week. Als ik mijn meisje op een regenboog wijs, reageert ze inmiddels zelfs al lauwtjes. Alleen voor een dubbele wil ze nog wel even haar neus tegen het raam duwen.

De dag was bij ons trouwens al gestart met regenbogen. Haren nog verwilderd op het hoofd en brood kauwend staat ze te dansen. K3 gooit er op de televisie het nummer ‘Alle kleuren van de regenboog’ in. De pasjes bij het nummer worden uitgelegd. ‘Stap op zij, rol je schouders, appels plukken.’ Wat is ze toch smeuïg in de heupen en wat zingt ze liefjes mee.

Gisteren op de school van mijn meisje kwam de regenboog ook langs. Er werd stilgestaan bij Allerzielen. De kinderen zongen een lied. Bellen blazen naar omhoog, die alle kleuren hebben net zoals de regenboog. De pastoor kwam aan het woord. Zijn stem klinkt warm. Ik kan me alleen niet vinden in zijn woorden over God. Mijn meisje krijgt deze woorden aangeboden alsof dit de waarheid is. Ik wil me niet irriteren. Ik wil het saamhorigheidsgevoel voor laten gaan. Ik kijk naar buiten. Naar de bomen op het schoolplein. Het blad dat aan het verkleuren is. Ik zie donkere wolken langs de bomenrij. Er zit regen in. Ook zie ik het speciale herfstlicht van de zon. Het is buiten mijn zicht, maar ik weet dat er een eind verderop een regenboog te zien is.

Ik denk aan iets dat ik gisteren hoorde. Een in mijn beleving te ver doorgeslagen strijd over zwarte piet. Ik vind dat zwarte piet wel aangepast mag worden en dat was ook al reeds in gang gezet voordat het hele circus losbarstte; minder kroeshaar, geen typische oorringen en iets minder zwart. Onderhand hebben sommigen dit echter aangegrepen om helemaal los te gaan over racisme.
Ik denk verder.
Ik ben van mening dat vluchtelingen uit oorlogsgebied opvang moeten krijgen. Maar moeilijk hoor. Hoe verenig je verschillende normen en waarden die elk volk meekrijgt bij de geboorte. Kan dat wel? Moet je dat weleens willen? Moet je grenzen misschien toch nadrukkelijker maken? Hulp op een andere manier aanbieden?
Ik volg de herfstbladeren in de wind en daar gaan mijn gedachten weer.
Hoe om te gaan met religies. Prima als je dat vredelievend bij jezelf houd, maar hoe agressief denken sommigen te mogen handelen in de naam van hun geloof.
Wat biedt de wereld mijn kleine meid wel niet allemaal aan, aan zin en onzin. Zal ze goed leren filteren? Zal ze leren dat ook veel dingen naast elkaar mogen bestaan. Dat alles zijn eigen kleur heeft. Dat niet alles jouw lievelingskleur is, maar dat alle kleuren samen wel een mooie regenboog kunnen vormen. Dat het wel dé wereld is die bestaat uit zoveel kleuren.

Ik hoor kinderstemmen. De pastoor geeft het woord aan de kinderen. Ze mogen iets vertellen over het kunstwerk dat ze gemaakt hebben. Een jongetje uit een van de jongste groepen heeft van klei een hand gemaakt. ‘Waarom?’ vraagt de juf. ‘Daarmee kan ik mijn overleden oma altijd een hand geven.’

De regenboog. Een hand geven over elke grens heen?

Tijd

Tijd

Hoe laat zou het zijn. Niet dat het ook maar iets uitmaakt. Ik kijk over de rand van mijn boek. De zon zit achter de tweede palmboom. Ik weet genoeg. Drink een slok van mijn cocktail en zak weer achterover op mijn ligbed.

De eerste dagen was het bij vlagen moeilijk. ’s Morgens een zomerjurkje van het hangertje afwippen, aantrekken en dan zonder plan de hotelkamer aflopen. Onthand sta ik buiten. De ene ochtend lopen we 500 meter over de boulevard naar links. De andere ochtend 500 meter naar rechts. Verbazend over de heerlijke temperatuur op Tenerife. De ronde zwarte stenen op het strand. Om vervolgens met een blanco agenda bij het zwembad te gaan liggen.

Ik moet toch wel iets doen? Iets zien? Iets ontdekken? Iets van avontuur beleven? Indrukken opdoen van de wereld? Op zijn minst dat ik een planning maak waarin staat dat ik tussen twee en vier uur even niets hoef, maar daarna toch wel iets?

Braaf volg ik vriendlief. Ik kijk hoe hij ligt. Zijn gezicht ontspannen. Zijn loopje naar de bar. Zijn loopje naar een verfrissende buitendouche en hoe hij weer ligt. Eén en al tevredenheid.

De stilte wordt verbroken. De muziek zwelt aan. Een opzwepende beat. Aqua gym. Zal ik? Ik lig zo lekker, maar ik moet toch wel een keer iets doen? Als ik bezig ben, zal ik het ook vast leuk vinden. Aan de rand van het zwembad staat de instructrice. Ze gebruikt met een fanatiek enthousiasme haar stem en lijf. Uitstappen, armen draaien en lachen. Ik leef me in en dat kan ik heel goed. Ja, ik voel mijn spieren al bijna branden. Het is ook wel best zo. Ik blijf liggen. Glimlachend.

Eén keer maak ik een uitspatting en komt mijn vroegere ik van vorige week om de hoek kijken. Ik kan toch niet een week hier zitten zonder ook maar iets van dit eiland gezien te hebben. We huren een auto. Stappen in met onze flesjes drinken en rijden weg. Waar is die beroemde vulkaan. Wij komen eraan. We worden getrakteerd op een buitenaards landschap. Uitgespuugd door El Teide. Lava, versteend in de meest grillige vormen.
Het dansen op de vulkaan moeten we echter aan anderen overlaten. Het boven wachten, vol in de wind, op de gondelbakjes die ons naar het het topje zullen brengen. Mijn jurkje is veel te luchtig voor deze 3.000 meter hoogte. Ik voel me zo’n domme toerist. Eentje die ik tot vorige week nooit begreep. Heel even voel ik een vleugje misselijkheid om mijn niet-planning.

Later die middag sta ik in de Atlantische Oceaan. Op een mooi, deels verlaten strand laat ik de branding tegen mijn lijf aanbeuken. Het fijne zwarte vulkaanzand plakt tegen mijn benen. Het ruizen van de golven. De witte schuimbellen. De spetters die mijn gezicht verfrissen. Hypnotiserend. Ik geniet. Ik heb de tijd. We doen het een keer omgekeerd.

Toekomst

Toekomst

Alsof ze vliegt. Haar tule rokje wappert omhoog. Haar armen gespreid. Niets belemmerd haar. De angst, die ze vast zal voelen als ze de diepte inkijkt, verliest het van het avontuur. Ze staat op een zeecontainer en springt vanaf daar op het strand.

We zijn een dagje aan zee. Een date met allemaal kinderen geboren in maart 2011. Met de moeders van deze kinderen heb ik sinds mijn zwangerschap contact. We begonnen op het Viva forum, verhuisden naar Hyves en intussen bezetten we met 20 moeders een eigen gedeelte op Facebook. Ging de eerste post nog over de zwangerschap, al snel volgden de eerste tandjes, stapjes en inmiddels schoolperikelen.
Het is fijn om de ontwikkeling van je kind te delen. Een beetje te vergelijken en advies te ontvangen.

En wat zijn we rijk, met zoveel kinderen in goede gezondheid. O, er komt wel van alles langs, maar als ik de afgelopen weken de bladen lees met regelmatig een artikel over kinderen met spierziekte, prijs ik mij gelukkig. Deze week is de collecteweek van het Prinses Beatrix Spierfonds. Ik word benaderd of ik wil collecteren. Natuurlijk.
Ik heb alleen geen zin om mijn kostbare vrije tijd in te leveren voor het salaris van een directeur. Een check op internet en een blik in het boekje dat ik bij de collectebus ontving, geeft mij de informatie dat het salaris van de directeur in de onderste regionen staat van goede doelen-directies. Fijn.

Mijn meisje is al aan het proeflopen in de kamer. Een vorige collecteronde mocht ze samen met haar vriendinnetje met mij mee en ze ziet het weer helemaal zitten. Ik verdiep mij intussen nog even in het waarom van het collecteren en in het Prinses Beatrix Spierfonds. Het fonds financiert en stimuleert onderzoek naar genezing en een beter leven voor spierziektepatiënten nu. Het fonds krijgt geen overheidssteun en is volledig afhankelijk van donateurs en de inzet van vrijwilligers. De collecte is een van de belangrijkste inkomstenbronnen.

Mijn wenkbrauwen gaan naar omhoog. Geen overheidsgeld voor deze belangrijke onderzoeken? Hoe wordt het overheidsgeld verdeeld? O ja, Derde Dinsdag van September, Prinsjesdag, Rijksbegroting. Een begrotingshoofdstuk per ministerie en natuurlijk per hoofdstuk heel veel projecten en er is maar 1x geld te vergeven. Ik lees dat de overheid de zorg voor mens, dier, milieu en natuur meer en meer aan de maatschappij zelf gaat overlaten en enkel de rol van regelgeving nog gaat invullen.

Ik ben benieuwd waar het overheidsgeld dan aan besteed gaat worden, maar voor nu weet ik even genoeg. ‘De maatschappij, dat zijn wij’, springt er voor mij uit. Je moet het samen doen. Kleine moeite, groot plezier, dat soort kreten. Klinkt ouderwets, maar ook zo logisch.

Mijn meisje. Ze huppelt rammelend met de collectebus voor me uit. Een gezamenlijke activiteit. Mooie ‘quality time’ samen, een nieuwe kreet. Goed om samen te voegen met de zojuist genoemde. Voor een veilige sprong in de wereld van de toekomst.

Later

Later

Ze zit naast mij in de auto. Ik moet naar mijn werk en zij, omdat zij nog wel vakantie heeft, naar de opvangboerderij. Ze borstelt haar haar. Het is weer even wennen deze vroege tijden. ‘Ik wil later heel lang haar hebben. Ik wil later groot zijn. Ik wil later een andere naam.’ Dat eerste dat geloof ik allemaal wel, maar wat bedoelt ze met dat laatste. ‘Ja anders heb ik toch als ik groot ben een kindernaam.’
Terwijl ik daar nog over nadenk en de ruitenwissers aanzet zingt zij: ’t is klotenweer kloot kloot klotenweer.’ Aangeleerd door vriendlief en goedgekeurd door moeders want het is van Daniel Lohues.

Later als ik groot ben. Onlangs moest ik in haar vriendenboekje schrijven. Wat wil je later worden. Ik vulde in wat het eerste in mij opkwam, schrijfster. Eigenlijk is het nu al lang later. En ik ben heel tevreden. Ik ben moeder geworden en het grafische werk was ook wat ik graag wenste. Maar stel dat er later nog weer een later komt.

Ja dan ga ik dromen over dat huisje met grote wilde bloementuin. Een grasveld dat amper gemaaid wordt. Dan zie ik mijzelf zitten aan een werktafel bij het grote raam. Dan ga ik al mijn blogs verzamelen en nalopen. Ik ga ze voorzien van mooi zelf ontworpen beeldmateriaal. Ik ga ook een prentenboek vormgeven. Ik ga daarvoor heel goed naar mijn meisje luisteren. Zij heeft namelijk een heel goed boek in haar. Haar woordkeuze, haar gedachtegang, haar houding als ze iets doet. Ik hoef het alleen maar op te schrijven. Vanmorgen kwam ze blij de trap af. Haar borst vooruit, haar hoofd een tikje schuin de lucht in. Wijzend naar haar net zelf uitgezochte kleren: ‘Kijk, alles in de oceanenkleur mama!’ Als je een kleur zo kan benoemen, dan kan je toch ook een verhaal vertellen?

In de vakantie zijn we voor het eerst samen naar de bioscoop geweest. We zagen de film Grote Vriendelijke Reus van Roald Dahl. Dat magische van die film, dat wil ik in ons boek. We gaan naar Eva Luna’s maan. Schrapen daar wat sterrenstof van de korst en strooien dat over onze zinnen. Daarmee maken wij de woorden levend. Zo levend dat je je huid voelt tintelen. Je gaat voelen dat je mondhoeken omhoog gaan. Je gaat hardop meepraten in de wereld die wij voor je neer leggen. Je zal mee feesten en soms misschien de tranen in je ogen voelen branden. Ja, later gaan we nog zulke mooie dingen creëren.

‘Wat nou later’ zegt een spiritueel coach. Je moet in het nu leven.
‘Mag ik een snoepje mama?’ ‘Ja, pak maar.’ Haar standaard reactie: ‘Hoeveel?’ Doe vandaag maar twee. Een voor nu en een voor later.
Wij pakken gewoon beide!